Duyan "bulmuş da bunuyor" diyecek, çünkü yaşamadan bir gün önce bile ben de öyle diyordum bu tür yorumlar yapanlara. Korkuyorum.. evet korkuyorum. Hiç bilmediğim bir yerde hiç bilmediğim insanların arasında tek başına kalmak mı beni korkutan? Bunun üzerine düşündüm, etkisi olabilir ama asla tek sebep olamaz, ben o kadar güçsüz olamam. Tek hayalinden korkacak kadar zavallı olamam. Korkuyorum çünkü; bu hayal ki iki yıl beni hayata bağladı, hayata tutunma sebebim oldu. Bu hayal ki oynamaya devam edecek gücü bulmama sebep oldu. Şimdi avuçlarımın arasında. Korkuyorum çünkü ya iki yılın umudu, herşeye rağmen katlanılanlar boşa giderse? Ya oraya düşlediğim gibi yaşamaya değil de, umduğunu bulamayan kalbi kırık bir çocuk kadar hassas bir vaziyette ölmeye gidiyorsam? Evet sanırım bundan korkuyorum. Sıradaki hayata bağlanma sebebim ne olacak ki? Ya bir sebep bulamazsam ne olacak peki?...