"Dayanmıştı, daha da dayanırdı ama ne gerek vardı?" hangi şarkının sözleriydi diye düşünüp duruyorum, bulamadım. Nerden de geldi aklıma durup dururken şu halimi en  iyi özetleyebilen şarkı? Bir de hatırlayabilsem güzel olacak tabii. Ya da şöyle mi istemeli, her şeyi böyle unutabilsem...
   Bütün Teoman şarkılarını dinliyorum sıradan bunu ararken. Yalnız Kalpler Sütunu'na takıldım. Var mı yalnızlık kadar garip bir şey? Bugün sorsalar dünyadaki en berbat şey olduğunu söyler, düşmanımın başına gelmemesi için dua ederim. Ama dün sorsalardı, hayalimin bundan ibaret olduğunu söylerdim. Nedir ki bu çelişki o zaman?

Kendini adamak bütünüyle... ve bilmek ihanete uğramayacağını. En ufak bir şüphe duymadan ömrünü uğruna sermek. Hep karşılık bulacağını bilmek... Yanılmayacağından bu denli emin olmak... Her şeyini feda etmek ve ne zaman olacağını bilmemekle birlikte karşılığını alacağını bütün kalbinle bilmek...
Ben de dahil olmak üzere eminim ki birçoğumuz bunları bir insana söylemek bir yana, düşünmeye bile cesaret edemez. Benim de yok cesaretim, itiraf ediyorum. Bir insana adayamam kendimi. Ama bununla büyüdüm, güçlendim. Şu anda kendimi adayabilirim müziğe, resime, dansa, tiyatroya, sinemaya... Karşılıksız kalma ihtimalim var mıdır?
Vicdanın insana özgü bir duygu olduğunu söylerler bir de... Bir daha düşünmeliler!