"Dayanmıştı, daha da dayanırdı ama ne gerek vardı?" hangi şarkının sözleriydi diye düşünüp duruyorum, bulamadım. Nerden de geldi aklıma durup dururken şu halimi en iyi özetleyebilen şarkı? Bir de hatırlayabilsem güzel olacak tabii. Ya da şöyle mi istemeli, her şeyi böyle unutabilsem...
Bütün Teoman şarkılarını dinliyorum sıradan bunu ararken. Yalnız Kalpler Sütunu'na takıldım. Var mı yalnızlık kadar garip bir şey? Bugün sorsalar dünyadaki en berbat şey olduğunu söyler, düşmanımın başına gelmemesi için dua ederim. Ama dün sorsalardı, hayalimin bundan ibaret olduğunu söylerdim. Nedir ki bu çelişki o zaman?
Çelişkinin karmaşası olmasa zihin tembelliğe alışırdı. Durağanlığa hapsolmaması için çelişki de belki varolmak zorunda. Hep aynı hissedilmesinde hep aynı düşünülmesinde sorun var bence. Bir gün kalabalıklar arasında olmak isterken bir gün yalnız olmayı dilemek tutarlı olanı bu diğeri saplantı. Ya da yazan kendini böyle inandırdı :)
YanıtlaSil